Το βλέμμα καθηλωμένο εκεί .. εκεί .. δεν θέλει να ξεφύγει .. η σιωπή λέει πολλά .. κ ακόμα πιο πολλά τα λόγια που κρατιούνται να μην ξεχειλίσουν .. να μην σε πάρουν μακριά μου .. να μη φύγεις .. το κρατάω μέσα μου .. σαν τα μυστικά που μου ‘λεγαν παιδί κ ζοριζόμουν να μη μου ξεφύγει τίποτα … κι όμως μια χαρά τα κατάφερνα τότε.. τώρα όμως .. πως … πες μου πως..  καίγομαι .. σαν μια καύτρα τελευταίου τσιγάρου .. άδειασε πάλι το πακέτο .. συναισθήματα άδεια .. κενά .. δεν είναι όλα όπως φαίνονται ξέρεις .. όλα όσα βλέπεις είναι όσα θέλω  να δεις κ με κόπο στα δείχνω.. κ αυτό γιατί φοβάμαι .. κοίτα που φτάσαμε .. τα αισθήματα να είναι ντροπή .. να είναι ένα με το χρόνο .. για να μπορέσεις να τα προσπεράσεις .. να τα διαγράψεις από τη μνήμη σου .. ναι, αυτό είναι  ο χρόνος .. μία ανθρώπινη επινόηση .. που σπέρνει φόβο .. άγχος .. μια γέφυρα για να περνάς εύκολα όσα δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις εν ψυχρώ .. εκεί φτάσαμε .. αμφιβάλεις .? αυτό λοιπόν, στο κρατάω να ξέρεις .. θα στο κρατάω  …  μέχρι την ώρα που θα είμαι δυνατή να φωνάξω αυτό που θέλω .. αυτό που νιώθω.. που δεν θα φοβάμαι τίποτα .. μέχρι τότε ... απλά  γιατί σου χρωστάω ένα καθαρό κ αληθινό βλέμμα .. δίχως ενοχές και κρυφές τύψεις .. μια φωνή που θα μιλάει με σιγουριά .. κ όχι τραυλίζοντας , μην της ξεφύγει κάτι που δεν πρέπει να ακούσεις … κάτι που ίσως και να φοβάσαι να διαβάσεις από τα πικρά κ ξερά μου χείλη .. ένα χαμόγελο ζητάς κ αυτό λυπημένο στο δίνω .. άδειασε το πακέτο σου λέω.. άδειασε πάλι ..  

Οι φόβοι .?

Βασικά , ναι… Οι φόβοι.. πάντα υπήρχαν. Μέσα μου, γύρω μου .. όλα μια σκια σκοτεινιασμένη κ ξένη. Ίσως δημιούργημα ..ίσως φαντασία .. δεν ξέρω .. μα πάντα ήταν εκεί .. παραμόνευαν κ σε κάθε στιγμή δυσκολίας ξεπρόβαλαν κάνοντας τα πράγματα πιο περίπλοκα.. σε στιγμές αδυναμίας πάντα μου έδειχναν πως υπάρχει κ πιο κάτω.. κ γω απλά ακολουθούσα .. είτε έτσι .. είτε αλλιώς .. ακολουθούσα .. Μα ξες κάτι.; Βαρέθηκα να φοβάμαι .. κουράστηκα.. μια ζωή αδύναμη κ ακόμα πιο αδύναμη .. μόνη στο φόβο .. μόνη στους άγνωστους χειμώνες.. ήρθε η ώρα να φύγεις .. δεν σε χρειάζομαι πια .. ποτέ δεν σε χρειαζόμουν .. έτσι νόμιζα.. έκανα λάθος.. σε διώχνω ναι.. έπρεπε τότε να το κάνω .. αλλά δεν ήξερα .. ίσως τότε που μου συστήθηκες άφοβα και αθόρυβα δεν έπρεπε να σου δώσω το χέρι ..  μου πες πως σε λένε φόβο .. κ πως μερικές φορές φοβάσαι .. κ γω δεν ήξερα .. αλήθεια λέω .. όχι .. δεν θέλω να υπάρχεις πια μέσα μου .. Βασανίζομαι με κάθε σκέψη σου .. κάθε ήχο σου .. κάθε σκια σου που με ακολουθεί .. Ήρθε η ώρα να τελειώνουμε .. μην πεις αντίο .. άκουσα πολλά αντίο έχοντας εσένα μέσα μου .. κ ούτε να μείνουμε φίλοι .. έχω φίλους .. πραγματικούς .. κ όχι σημάδια μιας άχρωμης φαντασίας ..  γεια σου ..

Είσαι η συνεχόμενη σκέψη μου ..το αύριο κ το χθες που πέρασε.. μα μου λείπεις όλο κ πιο πολύ ..κ όσο το ρολόι λέει παρά τέταρτο εγώ θα λέω πως είναι τρείς ..ο χρόνος γρήγορα να κυλήσει , να προσπεράσω τις ώρες.. να ξαναζήσω τη σφιχτή αγκαλιά σου , τη ρουτινιασμένη ‘’μας’’ καθημερινότητα .. Ίσως αυτή να μου λείπει περισσότερο ..

Υ.Γ. ‘’κι αν λείπει τ’ άλλο σου μισό .. μισός μένεις κ συ ‘’

Δεν θα πάψω να κλείνω τα μάτια και να σκέφτομαι που θα ήθελα να είμαι..

Δεν θα πάψω να φαντάζομαι το αύριο κ το μεθαύριο της μέρας μου

Δεν θα ξυπνάω ιδρωμένη από τους εφιάλτες

Δεν θα πάψω να ζητάω πράγματα από τον εαυτό μου

Δεν θα πάψω να χαχανίζω με τους φίλους σαν παιδί

Δεν θα πάψω να αγαπώ και να αγαπιέμαι

Δεν θα πάψω να ελπίζω

Δεν θα πάψω να ισχυρίζομαι πως μια μέρα θα φτάσω στο φεγγάρι

Δεν θα σταματήσω να ζητώ χαμόγελα

Δεν θα ακούω τα πρέπει και τα όχι σας

Δεν θα χάσω τον εαυτό μου,όχι..

Δεν θα κάθομαι να κλαίω τις αποτυχίες

Δεν θα σταματήσω να γελώ και να κλαίω βλέποντας μια ταινία

Δεν θα στερηθώ αγκαλιές και φιλιά

Δεν θα χάσω μεθύσια και ξενύχτια με παρέες τα βράδια 

Δεν θα θάψω τα άλμπουμ με τις αναμνηστικές φωτογραφίες μου

Δεν θα πάψω να χαϊδεύω τα αδέσποτα στους άψυχους δρόμους σας

Δεν θα πάψω να χορεύω στους ρυθμούς κάθε μελωδίας

Δεν , δεν , δεν..

Δεν θα πάψω να ονειρεύομαι..

Όχι .. Αυτό δεν σας το επιτρέπω ..
Ακόμα κ στο μαύρο σας , εγώ θα ονειρεύομαι..

Είμαι , είσαι , είναι .. ΕΙΜΑΣΤΕ

Εγώ , εσύ ,αυτός .. ΕΜΕΙΣ

Ξυπνάω ,ξυπνάς , ξυπνάει .. ΞΥΠΝΑΜΕ

Ζω , ζεις , ζει ..  ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ

Έχω , έχεις , έχει .. ΕΙΧΑΜΕ

Άσπρο και άσπρο  .. ΜΑΥΡΟ

Μαύρο και μαύρο .. ΚΟΚΚΙΝΟ

Φταίω , φταις , φταίει .. ΦΤΑΙΤΕ

Στο πεζοδρόμιο και στο πεζοδρόμιο .. ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Μέρα και μέρα .. ΤΙΣ ΝΎΧΤΕΣ

Στο φως και στο φως .. ΣΕ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

Ειρήνη και ειρήνη .. ΑΓΩΝΑΣ

Για μένα , για σένα ,γι’ αυτόν .. ΓΙΑ ΜΑΣ 

Για το παρελθόν και το παρελθόν .. ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Για τους εφιάλτες .. τους εφιάλτες .. ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ήμασταν .. είμαστε .. ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ..

Εδώ και εδώ .. ΕΚΕΙ ..

Κι εδώ ξεχνιέμαι, ανοίγω φτερά και πετώ.. ψηλά , χαμηλά.. κοντά μακριά.η ελπίδα είναι εκεί ..τρέξε.. σε φώτα σε σκοτάδια..τη μια στο πλήθος..την άλλη στην απόλυτη μοναξιά..στη ζωή και στο θάνατο.. στο γεια και στο αντίο σου..στο τώρα κ στο πριν σου ..

Σε ριγέ παράθυρα και σε γκρίζους τοίχους..

Ο αέρας φυσά και δεν τελειώνει..

Ο ήλιος φορά σιδερένιο χαμόγελο ..

Το κρύο συναντά το κρύο ,

η σκέψη παγώνει κ παγώνει

Ο νους σταματά

κ τα λιοντάρια εδώ σωπαίνουν

Είναι η ώρα τέτοια ..

Μέρα με τη μέρα , τα ίδια.. τα ίδια..

Ξανά και πάλι , πάλι κ ξανά ..

Κι όταν η αυγή συναντά τη μέρα

Εσύ είσαι πάλι εκεί …

Αναζητάς την ευτυχία πάνω από τα συρματένια κ άψυχα ντουβάρια..

Φαντάζεσαι χέρια χωρίς αλυσίδες.. χρώμα σε τοίχους..

ταβάνια λευκά ..

Κι όμως δεν γνωρίζεις πόση φυλακή κρύβει η ελευθερία του έξω..

Την νοσταλγείς .. την περιμένεις.. μα, δεν ξες.!

Μπορεί να χαίρεσαι που βλέπεις τον ουρανό απ’τα ορθάνοιχτα παράθυρά σου,

Μα αν κοιτάξεις κάτω θ’ αντικρίσεις την ψεύτικη αλήθεια που κρύβει το αύριο και το μεθαύριο ..

Στον κόσμο μας είμαστε όλοι φυλακισμένοι ..

Ισοβίτες στα παιδικά μας χαμόγελα ..

Θανατοποινίτες στο αύριο .. στο μέλλον .. στα όνειρά μας ..