Είμαι , είσαι , είναι .. ΕΙΜΑΣΤΕ

Εγώ , εσύ ,αυτός .. ΕΜΕΙΣ

Ξυπνάω ,ξυπνάς , ξυπνάει .. ΞΥΠΝΑΜΕ

Ζω , ζεις , ζει ..  ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ

Έχω , έχεις , έχει .. ΕΙΧΑΜΕ

Άσπρο και άσπρο  .. ΜΑΥΡΟ

Μαύρο και μαύρο .. ΚΟΚΚΙΝΟ

Φταίω , φταις , φταίει .. ΦΤΑΙΤΕ

Στο πεζοδρόμιο και στο πεζοδρόμιο .. ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Μέρα και μέρα .. ΤΙΣ ΝΎΧΤΕΣ

Στο φως και στο φως .. ΣΕ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

Ειρήνη και ειρήνη .. ΑΓΩΝΑΣ

Για μένα , για σένα ,γι’ αυτόν .. ΓΙΑ ΜΑΣ 

Για το παρελθόν και το παρελθόν .. ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Για τους εφιάλτες .. τους εφιάλτες .. ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ήμασταν .. είμαστε .. ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ..

Εδώ και εδώ .. ΕΚΕΙ ..

Κι εδώ ξεχνιέμαι, ανοίγω φτερά και πετώ.. ψηλά , χαμηλά.. κοντά μακριά.η ελπίδα είναι εκεί ..τρέξε.. σε φώτα σε σκοτάδια..τη μια στο πλήθος..την άλλη στην απόλυτη μοναξιά..στη ζωή και στο θάνατο.. στο γεια και στο αντίο σου..στο τώρα κ στο πριν σου ..

Σε ριγέ παράθυρα και σε γκρίζους τοίχους..

Ο αέρας φυσά και δεν τελειώνει..

Ο ήλιος φορά σιδερένιο χαμόγελο ..

Το κρύο συναντά το κρύο ,

η σκέψη παγώνει κ παγώνει

Ο νους σταματά

κ τα λιοντάρια εδώ σωπαίνουν

Είναι η ώρα τέτοια ..

Μέρα με τη μέρα , τα ίδια.. τα ίδια..

Ξανά και πάλι , πάλι κ ξανά ..

Κι όταν η αυγή συναντά τη μέρα

Εσύ είσαι πάλι εκεί …

Αναζητάς την ευτυχία πάνω από τα συρματένια κ άψυχα ντουβάρια..

Φαντάζεσαι χέρια χωρίς αλυσίδες.. χρώμα σε τοίχους..

ταβάνια λευκά ..

Κι όμως δεν γνωρίζεις πόση φυλακή κρύβει η ελευθερία του έξω..

Την νοσταλγείς .. την περιμένεις.. μα, δεν ξες.!

Μπορεί να χαίρεσαι που βλέπεις τον ουρανό απ’τα ορθάνοιχτα παράθυρά σου,

Μα αν κοιτάξεις κάτω θ’ αντικρίσεις την ψεύτικη αλήθεια που κρύβει το αύριο και το μεθαύριο ..

Στον κόσμο μας είμαστε όλοι φυλακισμένοι ..

Ισοβίτες στα παιδικά μας χαμόγελα ..

Θανατοποινίτες στο αύριο .. στο μέλλον .. στα όνειρά μας ..

                                  

Πνίγομαι στις τσιρίδες των βρώμικων φωνών σου

Κάτι σπαράζει , κάτι ουρλιάζει αυτό το μέρος με τρομάζει ..

Ξανά πίσω .. σ’εκείνες τις μέρες .. είναι πάλι εδώ ..

Ήρθαν για μια ακόμη φορά ..

Σβήνουν τα φώτα και ανάβουν τα σκοτάδια του νου..

Μην ονειρεύεσαι , δεν πάει άλλο .. μην ζεις σου λέει ..

Άλογη παρουσία , νους χωρίς σκέψη ..

Στέκομαι κ προσπαθώ ..προσπαθώ να σε καταλάβω ..

Να μπω μέσα σου και να νιώσω τα λόγια σου ..

Πονάς ; φοβάσαι ;

Σιγομιλούσα στη σκέψη μου και άγγιξα την ένταση της στιγμής που έφευγε αργά  αργά  ..

Σκέπασα τον φόβο μου κάτω από το κρύο πάπλωμα και κλείνοντας τα μάτια.. Ήταν όλα εκεί ..

Σαν στη σκέψη μου σε φέρνω χαράζεις το είναι μου ..

Τρελαίνομαι..

Η καρδιά μου κενό ανοίγει και η ψυχή μου κραυγάζει σαν σειρήνα ..

Οι φλέβες ξεσκίζουν την σάρκα μου κ ξεπηδάνε σαν σπίθες που καίνε ..

Κλαίω ..

Σπαράζω ..

Πονάω ..

Ο κρύος ιδρώτας τρέχει χωρίς παύση , δεν αντέχω ..

Τρέμω κ ουρλιάζω ..

Σε ψάχνω,  χάνομαι .. ακούς ;

Αναζητάω  την εξιλέωση που μου δίνεις όταν αργά τρυπάς το κορμί μου ..

Τα όνειρα τελείωσαν ..

Συναισθήματα πέταξαν .. πετούν ακόμα ..

Το τέλος έρχεται .. φτάνει .. έφτασε ..

Έκλεισα τα μάτια , κ σου ψιθύρισα  φεύγοντας πως η ζωή μακριά σου είναι ο θάνατος μου  ..

               

                                                                            

Και η απουσία σιγά σιγά γίνεται μια πικρή αλλοπαρμένη συνήθεια..

Η θλίψη κρύβεται καλά πίσω απ ’της λίθου τον σκληρό χαρακτήρα ..

Κι ο πόνος χάνεται .. χάνεται στον χρόνο .. δίχως να σε φέρει πίσω..

Θαρρώ πως μου παν πως αυτός είναι ο καλύτερος γιατρός ..

Κλείνει τις πληγές , γιατρεύει τον πόνο ..κ έπειτα γίνονται όλα όπως πριν ..

Τι ειρωνεία ..

Πώς να γίνουν όλα όπως πριν δίχως εσένα ..

Μπορεί τα γιατροσόφια τους να απαλύνουν τις ανοιχτές πληγές μου μα τα σημάδια που άφησες θα μείνουν χαραγμένα πάνω μου ..

Είναι βαρύς ο αποχωρισμός ..

Σε βάζει σε δρόμους ξενόφερτους και παράξενους ..

Μα ξέρεις , είναι σκοτάδι εκεί κ φοβάμαι χωρίς εσένα ..

Πήρες μαζί σου την ελπίδα .. αυτήν που πάντα είχα στην τρύπια μου τσέπη ..

Κι όμως με ξεγέλασε κι αυτή , κ έφυγε μαζί σου ..

Ξεγλίστρησε απ ’το παντελόνι μου και βούτηξε στο βρεγμένο χώμα ..

Δίχως να πεις αντίο ..

Τελικά έχετε τόσα κοινά ..

Μα , μήπως όλα γίνονται για κάποιον λόγο .;

Μάλλον , η ζωή ξέρει ..

Αυτής μπορώ να της έχω εμπιστοσύνη ..

Βλέπεις αυτή μ ’έφερε κοντά σου ..

Αυτή σε πήρε μακριά μου ..

Αντίο .

                                                  21.04.11                                        

Έρχονται  στιγμές που δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, πονάς μα δεν το δείχνεις..

Ψάχνεις κ χάνεσαι.. δακρύζεις κ αναρωτιέσαι..

Βαδίζεις, ξεχνάς απλά υπάρχεις..

Πότε στη χαρά και πότε στην απόλυτη θλίψη..

Προσπαθείς να επιβιώσεις σ ’αυτό που οι άλλοι αποκαλούν μια νέα αρχή..

Μια αρχή που ξαφνικά ήρθε κ προσπαθείς να προσαρμοστείς..

Νιώθεις πόνο ..αγάπη για το τίποτα..

Όταν όλοι σε παραμυθιάζουν με λόγια παρηγοριάς εσύ καλείσαι να τ ’ακούς

Και να τ ’ακολουθήσεις..

Πόσο δυνατός είσαι όμως για τα λόγια τους.;

Εδώ πρέπει να φανείς ..να ξεχωρίσεις..

Και να δεις αυτό που σε περιμένει..

Κάθε αρχή κ δύσκολη λένε ..σωστά.!

Μα τίποτα δεν τελείωσε ..όλα τώρα πρέπει να ξεκινήσουν ..

Νιώσε, ζήσε , αγάπα . .

Ότι σε τρομάζει κ σε φοβίζει πρέπει να τ ’αντιμετωπίζεις ..και να τ ’ακολουθείς..

Μόνο έτσι θα μπορέσεις να το ξεπεράσεις ..να το προσπεράσεις..

Ξεκίνα λοιπόν ..συνέχισε ..όλα τώρα αποκτούν διαφορετικό νόημα ..διαφορετική ουσία..

Ακολούθησε το δρόμο που σου δίνεται.. μην κωλώσεις ..

Μην σταθείς πουθενά..

Τα εμπόδια στη ζωή έρχονται για να σε δοκιμάσουν ..να σε κάνουν πιο δυνατό..

Γέλα..! Όχι ψεύτικα.. αληθινά.!!

Καιρός για αλήθειες φιλαράκο .!